De kunst van het verleiden

auteur: Mark Nieuwenhuizen
January 21, 2011

Denkend over verleiding dwalen mijn gedachtes terug naar het midden van de negentiger jaren. Mijn toenmalige vrouw had in Egmond aan den Hoef een prachtige overzichtstentoonstelling georganiseerd met het werk van de destijds al bejaarde illustrator Wim Bijmoer.

De in 2000 overleden Bijmoer is misschien wel het meest bekend geworden met zijn tekeningen van het Schaap Veronica in het gelijknamige boek van Annie MG Smidt. Minder bekend is dat hij één van de belangrijkste decorontwerpers was in de eerste jaren van de Nederlandse televisie. Veel van de namen op de gastenlijst van de opening van de tentoonstelling waren dan ook de inmiddels bejaarde creatieve geesten uit die tijd. Hoewel het er op het eerste gezicht misschien een beetje uitzag als een bejaardensoos met al die grijze en kale mannen, was het voor iedere vrouw – of ze nu jong of oud was – een genot om met deze mannen te praten.

Parijs
Zo oud als de heren waren, ze kwamen wel uit een tijd dat heren nog echt galant waren. Ik bedoel hiermee niet dat ze de simpelweg de deur voor een dame open hielden of ze voor lieten gaan maar elke vrouw werd door ze als een dame behandeld inclusief complimentjes over hun haar of jurk en af en toe een discrete aanraking op de arm. Erik de Vries, regisseur van de allereerste tv-programma’s en de man achter het destijds immens populaire Mies-en-scène doorspekte zijn complimenten met Franse uitdrukkingen die men in het Parijs van de jaren vijftig had opgedaan. Het gros van de dames had waarschijnlijk geen enkel idee wat hij precies zei, maar hij liet het klinken alsof het compliment zo groot was dat er gewoon geen Nederlandse uitdrukking voor bestond. Vrijwel iedere vrouw viel bijna in katzwijm als deze inmiddels tachtigjarige man zich tot hen richtte.

Onkunde
Nog niet zo heel lang geleden zag ik op een salsafeest hetzelfde gebeuren. Een deel van de stellen waaronder wijzelf hadden net een paar lesjes gehad en stonden nog wat stuntelig op de dansvloer. Vooral de mannen hadden het hier zwaar want de kwaliteit van de dans wordt voor het grootste gedeelte bepaald door de leidende handen van de mannelijke danspartner. We hadden de theorie geleerd dat je met een kleine polsbeweging, jouw vrouwelijke partner de meest sierlijke bewegingen kon laten maken. In onze onkunde klaagden we vooral dat onze vrouwen en vriendinnen zich niet meer lieten leiden. Halverwege de avond lieten een paar oudere, Antilliaanse heren zien dat we volkomen ongelijk hadden.

Grijze duiven
Het was ons al opgevallen dat sommige van de mooiste meisjes zich gewillig naar de dansvloer lieten tronen door mannen die waarschijnlijk al van hun pensioen genoten. Hoewel het er al prachtig uitzag met hun eigen jonge gespierde partners, leken ze wel echt tot leven te komen aan de hand van deze grijze duiven die zelf alleen maar kleine, afgemeten pasjes maakten. Terwijl ik drankjes haalde werd mijn vriendin door één van deze oudere heren met een sierlijk gebaar gevraagd om mee te komen naar het midden van de dansvloer. Vanuit de verte zag ik hoe zij zich op voorhand verontschuldigde voor haar gebrek aan ervaring en hij dat vriendelijk wegwuifde.

Zelfvertrouwen
Vanaf het moment dat zij zich liet vastpakken in de danshouding en hij haar pols vasthield, leek de vrouw die zich door mij maar moeizaam liet leiden een transformatie te ondergaan. Al bij de eerste tellen liet hij haar draaien alsof ze al jaren wekelijks op de dansvloer was te vinden. Eerst heel rustig om haar te laten wennen en zelfvertrouwen te krijgen maar binnen de kortste keren danste ze de sterren van de hemel op de opzwepende Cubaanse muziek. Met open mond zag ik haar pasjes maken waarvan ik zeker wist dat wij ze op les nog nooit gehad hadden en die vast pas op de cursus voor ver gevorderde dansers werd geleerd. Aan het einde van het nummer bracht hij haar aan de hand terug en legde met respect haar hand in de mijne.

Bewust
In het woord verleiden ligt leiden verborgen en het lijkt wel of we de afgelopen tijd daar een negatief beeld van hebben gekregen. Leiden zou autoritair zijn en wie zich door een ander laat leiden is blijkbaar zelf niet sterk genoeg. Ik durf echter de stelling aan dat bewust open staan om je af en toe te laten leiden juist een teken van kracht is. Het is tenslotte een recht wat jij heel bewust even aan de ander geeft en wat je op elk gewenst moment ook kan terugtrekken.

Verleiding is daarmee het spel geworden van het tijdelijk durven overdragen van de leiding aan de ander tot jouw eigen plezier of genot. Voorwaarde om je te laten verleiden is overigens wel dat de ander jouw eerst alle respect heeft gegeven. Alleen als leiden en respect in balans zijn, kunnen we open zijn in het grote spel van de verleiding.

{jcomments on}

Category: Persoonlijk | RSS 2.0 Responses are currently closed, but you can trackback from your own site.

No Comments

Comments are closed.