Yes, we can!

auteur: Mark Nieuwenhuizen
January 31, 2013

‘Kan ik niet!’, hoor ik een kind buiten tegen z’n moeder schreeuwen net op het moment dat ik een stuk lees over de problemen in de bouw. Ik hoor hetzelfde zeikende toontje van het kind in de quotes die zijn opgeschreven uit de mond van een bestuurder. Ik zie door het raam dat de moeder het kind heel bewust even negeert en even later maakt het z’n eerste fietsende meter. Weliswaar met zijwieltjes maar het heeft bewezen dat hij het eigenlijk best kon. Hij was alleen een beetje bang.

In de bouw – maar ik zie het ook in andere sectoren en bij de overheid – hoor ik een constante stroom van zeurende kinderen die uitschreeuwen dat het allemaal niet kan op deze manier. In plaats van de grappige berenmuts van het fietsende jongetje dragen deze heren (want dat zijn het meestal) nette pakken en hebben ze dure woorden op hun visitekaartjes staan. In plaats dat ze al hun kennis, ervaring en contacten inzetten om zo te innoveren dat ze zich kunnen aanpassen aan de huidige omstandigheden houden ze stevig vast aan waar ze bekend mee zijn en durven niet los te laten om nieuwe paden in te slaan. ‘Kan ik niet,’ roepen ze luid en er is geen verstandige moeder die ze even negeert.

Bij mij hier in het dorp zijn voor het einde van vorig jaar best een hoop huizen verkocht. Niet van particulieren maar van de plaatselijke woningcorporatie die huizen uit begin jaren tachtig voor een habbekrats van de hand deed op zo’n 70 procent van de WOZ-waarde. Blijkbaar is het tegen die prijs niet zo moeilijk om een huis te verkopen als starterswoning.

De zeepbel van de huizenprijzen van zes, zeven jaar geleden is doorgeprikt en het zal weer een paar decennia duren eer we weer op een vergelijkbaar niveau zitten. De geschiedenis leert ons dat er in de tussentijd weer een paar pieken zijn te verwachten net als een paar korte maar forse prijsdalingen. Zo hoort dat nu eenmaal in een vrije markt maar in plaats van op die realiteit in te spelen, schreeuwt men moord en brand. Het toont ook dat dit sectoren zijn waar er op een aantal bedrijven na in feite geen ondernemerschap meer heerst. Het kenmerk van ondernemen is tenslotte dat je je aanpast aan omstandigheden en daarbinnen zoekt naar nieuwe mogelijkheden.

De bouw van het aantal woningen stagneert omdat men ziet dat er voor de huidige prijzen geen woningen meer worden afgezet. De opdracht is echter vrij eenvoudig want wie een starterswoning voor € 70.000 kan ontwerpen zonder direct een grijze kolos neer te zetten, weet dat er een markt voor is omdat er zowel vraag is als dat er financiering voor kan worden verkregen. Natuurlijk, het ontwerpen en neerzetten van een huis wat normaal een prijskaartje zou kunnen hebben van € 110.000 voor meer dan een kwart minder lijkt een onmogelijke opgave. Dat is echter onzin en het equivalent van een huilend kind dat zegt dat het dat niet kan.

Wie de moeite neemt om eens te kijken wat de nieuwe bewoners van de verkochte woningwetwoningen doen, ziet dat een deel een paar gordijnen ophangt en de meubels van IKEA en de kringloop gebruikt. Anderen roepen de hulp in van vrienden en nemen gelijk de sloophamer in de hand om zelf keukens in te bouwen, badkamers weg te slopen en openslaande deuren te installeren. Zij zien hun goedkope huis vooral als een luxe casco waar ze zelf nog heel veel aan moeten doen. Simpelweg door eens te kijken kunnen projectontwikkelaars, architecten en bouwers zien dat er dus blijkbaar een markt is voor woningen die zo veel flexibiliteit in zich hebben dat de nieuwe eigenaar er op z’n tijd nog alles naar hartenlust aan kan veranderen. Deze jonge mensen weten dat ze nog een paar jaar bezig zijn maar dat tegen de tijd dat ze klaar zijn de markt weer naar een meer normaal niveau is gestegen en dat de verbeteringen die ze er nu in aanbrengen ook nog eens daadwerkelijk bijdragen aan een verdere waardestijging. Eigenlijk hoort bij deze mensen een oud campagnebord van Obama in de tuin met de tekst ‘Yes, We can’. Uitroepteken.

Category: Marketing | RSS 2.0 | Give a Comment | trackback

No Comments

Leave a Reply