Begrip voor Stapel

auteur: Mark Nieuwenhuizen
December 5, 2012

CC/ Flickr The crazyfilmgirl

Net als iedereen kijk ik met verbazing hoe het mogelijk was dat Diederik Stapel zo veel wetenschappers jarenlang om de tuin wist te leiden. Uit de eerste lezingen van zijn mea culpa begrijp ik dat toen jij ontdekte hoe gemakkelijk hij iedereen in zijn verzonnen data kon laten geloven, het smaakte naar meer totdat er geen weg terug meer was.

Ik kan daar wel enig begrip voor opbrengen vanuit mijn verleden als freelance journalist. Schrijvend voor ICT-vakbladen kostte het veel tijd om de juiste mensen te spreken voor een artikel. In de beginjaren was dat vaak wel de moeite waard maar naarmate er steeds meer PR- en marketingmensen bij betrokken raakte, werd het steeds lastiger om de echte hoofdrolspelers te spreken. Steeds vaker moest ik door tijdsdruk genoegen nemen met een marketingdirecteur in plaats dat het lukte de CEO of de technische man te spreken die écht verantwoordelijk was voor de innovatie.

Veel van de marketeers die ik sprak hadden maar weinig kaas gegeten van waar het eigenlijk om ging en maskeerden dat vooral met veel woorden die mijn bullshit detector als journalist direct deden afgaan. Helaas vond ik in veel gevallen de hoofdredacteuren niet aan mijn zijde als ik deze onzin niet wilde publiceren want in de kleine wereld van de IT waren de ondervraagde hoofdrolspelers tevens de afnemers en de adverteerders van het betreffende tijdschrift.

De ondervraagde directeuren en marketingdirecteuren zagen het gelukkig niet als ik hen telefonisch interviewde want anders hadden ze mijn mond geluidloos maar synchroon hun woorden zien volgen. Het is als die tante die voor de honderdste keer hetzelfde verhaal afsteekt op een verjaardag. Op een dag besloot ik eens een artikel te tikken nog voordat ik de verschillende mensen had geïnterviewd. In een rap tempo schoten de twaalfhonderd woorden onder mijn vingers door nog voor ik de telefoon pakte.

Natuurlijk had ik niet alle woorden goed maar als ik dat voordien geschreven stuk voor correctie op feitelijke onjuistheden had ingestuurd, had ik er gegarandeerd geen één retour gekregen. Ik heb er voor dat artikel de timer bijgehouden en ontdekte dat ik meer dan 6 uur had besteed aan het regelwerk en het houden van het interview zelf. Zes uren winst waarin in andere stukken had kunnen schrijven of misschien wel het begin had kunnen maken van een roman.

Ik begrijp de frustratie van Diederik Stapel wel als het gaat om het verzamelen van data maar in de wetenschap, nog meer dan in de journalistiek, hoor je eerst te luisteren voordat je schrijft. Anders moet je een ander vak kiezen. Zoals ik ook heb gedaan.

Category: Persoonlijk | RSS 2.0 | Give a Comment | trackback

No Comments

Leave a Reply