Betaalde curators

auteur: Mark Nieuwenhuizen
April 23, 2012

Onlangs schreef ik al over mijn eigen behoefte om betere informatie te krijgen in een wereld waarbij je overspoeld wordt met tweets, blogs en artikelen. Eén methode is het terugvallen op (betaalde) apps met professionele redacties maar een andere oplossing kunnen betrouwbare curators zijn. Hoe zeer ik ook hou van de mensen die ik volg op Twitter of Facebook, naast boeiende links, produceren ze nu eenmaal ook een hoop vervuilende nonsense over hun dagritme aangevuld met een Instagram-foto van hun ontbijt. Niets mis mee maar zeker als ‘s ochtends mijn tijd beperkt is, zou ik dat er graag uitfilteren.

Ik merk dat ik in de ochtenduren, nog voordat ik de krant betaald download, tegenwoordig eerder kijk welke artikelen er via mijn feeds binnen zijn gekomen dan dat ik Hootsuite open voor de feeds van social media. Ik lees ze via de apps van Zite en Flipboard maar ook het nieuwe Google Currents is een goede optie geworden. Naast de normale feeds, kan je je ook abonneren op zogenaamde ‘curators’. Vooralsnog komen deze berichten via de betreffende Google+ pagina’s van deze informatiebeheerders en bevatten ze ook nog een hoop rommel. Het bijzondere daarbij is dat op het knopje om je te abonneren de tekst Add for free prijkt. Het lijkt erop dat binnen de techniek van Currents de weg wordt geopend voor betaalde feeds van curators.

Als het gaat over curating gebruik ik vaak een voorbeeld uit de oude doos dat dit goed illustreert. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw kocht ik met de komst van de CD behoorlijk wat muziek. Als ik een platenwinkel uitstapte, had ik meestal drie of vier CD’s gekocht. Deze kon je van tevoren vaak wel beluisteren maar zeker op een zaterdagmiddag waren de meeste koptelefoons bij de balie bezet. Om er toch een beetje tempo in te houden, kocht ik ze dan meestal blind. Dat risico durfde ik wel te nemen want van de vier CD’s waren er één of twee aanbevolen door vrienden en de rest kocht ik blind op de recensie in het muziektijdschrift Oor.

Ik ken hun namen niet meer maar er waren twee recensenten die een vergelijkbare muzieksmaak hadden. Als zij iets aanprezen, wist ik vrijwel zeker dat het een aantrekkelijke plaat was die ik regelmatig zou draaien. Die recensies waren ook de enige reden dat ik het tijdschrift kocht want aan het lezen van de artikelen kwam ik vrijwel nooit toe. Waar het dus op neerkwam, was dat ik regelmatig zes of zeven gulden betaalde puur en alleen voor de koopadviezen. Dat lijkt duur maar het bespaarde me kostbare tijd in de platenwinkel én het minimaliseerde het risico dat ik met een CD thuiskwam die ik na één keer afspelen voorgoed zou archiveren.

Apple heeft met iTunes en z’n appstore bewezen dat het internet niet alleen draait om gratis maar ook om kwaliteit, gemak en vooral tijdbesparing. Dat besef gaat ook op andere vlakken leiden tot nieuwe businessmodellen en waardering voor curators en recensenten. Ik zou nu zonder problemen een bedrag van een euro per maand uit willen geven aan aanbevelingen voor Spotify van één van die toenmalige recensenten van Oor. Juist omdat de muziekbibliotheek zo ontzettend groot is, blijf ik vaak steken in artiesten die ik van vroeger ken. Slechts een enkele keer loop ik de lijst met nieuwe releases langs om te ontdekken of er ook iets voor mij bijzit. Er is een behoefte, en ik ben vast niet de enige, die commercieel ingevuld kan worden en het lijkt erop dat Google dat met de knopjes in Currents kan gaan exploiteren. Het is een ontwikkeling die ik in ieder geval toejuich.

Tags: , , , , , , , , ,

Category: Marketing | RSS 2.0 | Give a Comment | trackback

No Comments

Leave a Reply