"Iedere keer als ik langskom, zie ik dat een stukje van de puzzel is verdwenen," schrijf ik met potlood in mijn blocknote als ik in de auto ben gestapt. Ik ben net, zoals elke zaterdagmiddag, even bij mijn moeder langs geweest. Ik doe dan even de post, betaal rekeningen haal de vuile was op en vul het formulier in voor de kant-en-klaarmaaltijden die ze elke dag krijgt. Ik vind het een lijdensweg waarvan ik hoop dat het mij blijft bespaard. Met ...
Ze staat daar tussen boter, kaas en eieren. Muts op, dikke wollen muts tot ver over haar oren, wangen rood van de winterkou. Zenuwachtig frummelt ze met haar rode gebreide wantjes. Aan, dan weer uit, dan weer in de zak van haar ontgroeide winterjas. Mensen met haast of zelfs een beetje minder haast rennen, vliegen voor haar gevoel langs alle kanten terwijl zij beschutting bij het koelvak zoekt. Twee stukken emmentaler kan ze zich nog herinneren. De rest van het lijstje overgeschreven uit de folder bevat dingen die ze nooit meer maken zal.
Natuurlijk, het is gevaarlijk om je eigen gebruik als graadmeter voor een ontwikkeling te gebruiken. Toch hebben de afgelopen jaren, vanaf het moment dat men mij voor gek verklaarde met het gebruik van email, bewezen dat op een aantal vlakken mijn gebruik een goede graadmeter van digitale ontwikkelingen is. Recent schreef ik hier al een aantal stukken over de noodzaak van professionele curators en de terugkeer van abonnementen op tijdschriften in mijn dagelijks leven. Hoewel het natuurlijk nog te vroeg is om er definitieve conclusies aan te verbinden, wil ik vast wat van mijn eigen resultaten delen.
Als 's middags de telefoon gaat en een dame vriendelijk vraagt of ik even tijd heb, weet ik al precies hoe laat het is. Uit een zekere beleefdheid geef ik haar even snel de tijd. Ze begint met me te vertellen dat ze blij is dat ik een abonnement bij het Financieele Dagblad heb en ze wil mij daarom een speciale aanbieding doen. Het klinkt een beetje als mosterd na de maaltijd want vorige maand heb ik net mijn abonnement waarmee ik dagelijks het FD op de iPad laadt en alleen op zaterdag een papieren krant krijg, verlengd met een half jaar.
Onlangs schreef ik al over mijn eigen behoefte om betere informatie te krijgen in een wereld waarbij je overspoeld wordt met tweets, blogs en artikelen. Eén methode is het terugvallen op (betaalde) apps met professionele redacties maar een andere oplossing kunnen betrouwbare curators zijn. Hoe zeer ik ook hou van de mensen die ik volg op Twitter of Facebook, naast boeiende links, produceren ze nu eenmaal ook een hoop vervuilende nonsense over hun dagritme aangevuld met een Instagram-foto van hun ontbijt. Niets mis mee maar zeker als 's ochtends mijn tijd beperkt is, zou ik dat er graag uitfilteren. Ik merk dat ik in de ochtenduren, nog voordat ik de krant betaald download, tegenwoordig eerder kijk welke artikelen er via mijn feeds binnen zijn gekomen dan dat ik Hootsuite open voor de feeds van social media. Ik lees ze via de ...
Met een zekere gelatenheid kijk ik in de vitrine waar een aantal dure vulpennen ligt uitgestald. Ik ben de winkel ingelopen om een paar verse Moleskine notitieboekjes te kopen als mijn oog valt op een verlichte kast met prachtige pennen en vulpotloden. De aardige juffrouw vraagt of ze mij er een paar mag laten zien. Ik bedank voor de moeite en loop snel naar de kassa om af te rekenen. Ik kan enorm genieten van mooi vakmanschap en bijzondere materialen dus eigenlijk zou ik best graag één van die mooie vulpennen willen hebben. Toch zal ik niet snel veel geld neerleggen om zo'n kleinood aan te schaffen en daar dag in, dag uit van te genieten. Het is niet zo dat ik er de meerwaarde niet van inzie maar van mezelf vind ik dat ik zo'n mooie, dure pen nu eenmaal ...